Ceviz Ağacı ile Topal Yunus’un Hikayesi

Burda bir dostumuz var:
Cerkes’in
Kavak koyunden.
Buyuk kitaplar gibi
icinde bir seyler sakli.
Akilli adamlara
ajans haberlerine
ve bilmeceye merakli.
Adi: Yunus.
Atesimizi yakip
suyumuzu veriyor.
Agaclardan
ve gunlerden konusuyoruz.
Herhal ilerdedir
yasanacak gunlerin
en guzelleri.
Simdilik
sohbetimizde kederi:
kesilip
satilmis
bir ceviz agacinin…

Onu taniyoruz:
avlunun icinde
kapinin solundaydi.
Ve alti yasinda
dalindan dustu Yunus,
topalligi ondandir.

Okuzler topallari sever,
cunku topallar agir yururler.
Okuzler topallari sever,
ceviz agaclari sevmez topallari:
cunku topallar sicrayamazlar yemislere,
cunku uzerlerine cikip
silkeleyemezler dallari.
Ceviz agaclari sevmez topallari…

Bir acayiptir muhabbet bahsi:
mutlaka kendini dereye atmaz
sevilmeyenlerin hepsi.
Insanlarin hunerleri coktur:
insanlar
sevilmeden de sevmesini bilirler…

Bir acayiptir muhabbet bahsi,
bir acayiptir
ceviz agaci ile
topal Yunus’un hikayesi…

….. Cevizlerini Eylulde doker,
yapraklari yesil dururdu Kasima kadar.
Ve Cerkes yolu uzerinden
sabah namazi isiyip geldigi zaman,
kadinlardan once uyanirdi dallari.
Altindan gecerken dusunurdu Yunus…

….. Dusunmek:
ne mukaddes bir is
ne felaket
ne de bahtiyarlikti,
ve olum:
mutlaka varilip donulmeyen,
fakat uzerinde dusunulmeyen
bir koydu Yunus icin…

….. Cevizlerini Eylulde doker,
yapraklari yesil dururdu Kasima kadar.
Guneste golgesi hain olurdu,
ruzgarda konusurdu kendi kendine,
dallari yukardan Yunus’a bakar…

….. Gunduzleri yildizlarin niye sondugunu,
dunyanin yuvarlak oldugunu
ve gunesin etrafinda dondugunu
bilmiyordu Yunus.
Bunlari biz anlattik ona
sasip kalmadi…

….. Cevizlerini Eylulde doker,
yapraklari yesil dururdu Kasima kadar.
Yuksekti, genisti alabildigine.
Uc kisi el ele versen
kutugunu ceviremezdin.
Gece altinda oturdun muydu
yildizlari goremezdin.
Her gece altinda otururdu Yunus…

….. Cinli muslumanlara,
burunlari tek boynuzlu gergedanlara,
ve bir damla suda bir milyon mikroba dair
fikri yoktu Yunus’un.
Bunlari bizden ogrendigi gun
hayret etmedi…

….. Cevizlerini Eylulde doker,
yapraklari yesil dururdu Kasima kadar.
Topragin icinde gider kokleri,
karanlik bir sudur tepende akar.
Her aksam altindan gecerdi Yunus…

….. Bir gun atesimizi yakip
verirken suyumuzu:
«- Biz hizmetkariniz senin,
sen efendimizsin» – dedik.
Sasirip kaldi Yunus…

….. Cevizlerini Eylulde doker,
yapraklari yesil dururdu Kasima kadar.
Ruzgarda konusurdu kendi kendine.
Yuksekti, genisti alabildigine.
Gece altinda oturdun muydu
yildizlari goremezdin.
Karanlik bir sudur tepende akar,
topragin icinde gider kokleri,
dallari, yukardan Yunus’a bakar…

«- Koy isi zordur katiyen
vucut ezilir bir defa.
Topraga comelip bak dort tarafa:
bela hangi inde pusmus
bilinir mi?
Mumkunu yok vurulsun…»

Vurmus bela, cigerinden Yunus’u…

«- Biz hic dunyada yasamis degiliz.
Geldik
gidiyoruz oylesine…
Tevatur guzelmis Istanbul sehri,
varip gorulmesi nasibolmadi.
Velakin niye tiftigi yok
altmis haneden otuzunun? …»

Tiftigi yoktu Yunus’un…

«- Attigin tas
dedigin kusu vurmuyor.
Dunya trene bindi.
Gayri dunya okuzun boynuzunda durmuyor.
Elimiz ayagimiz: okuz.
Cok zor olur okuzu satmak,
yari olumdur yani.
Okuz gitti mi korkulursun…»

Sattilar okuzunu Yunus’un…

«- Herhal yollarin sonu gorundu.
Bu olan isleri akil almaz.
Toprak sabuna dondu
kayar insanin elinden.
Cumle mahlukatin mekani vardir
kurdun mekani olmaz.
Topragin elinden kaydi miydi
bir mekansiz kurt olursun…»

Kaydi topragi elinden Yunus’un…

Cevizlerini Eylulde doker,
yapraklari yesil dururdu Kasima kadar.
Guneste golgesi hain olurdu.
Yunus durmadan
Yunus kaybettikce onu dusunur,
o, bir sey isteyip, bir sey sormadan
ruzgarda konusurdu kendi kendine…

Cocuklara ana,
tohuma toprak
ve kari lazimdir erkek kismina…

Bir kiz kacirdi Yunus:
Cunku dugun pahali
kiz kacirmak ucuz…

Fakirin karisi kavi olmaz…

Ve bir gun
Cerkes yolu uzerinden
sabah namazi isiyip geldigi zaman
giderlerdi.
Yunus’un arkasinda yuvarlandi yere,
kirmizi pestemalinin icinde oluverdi…

Topraksiz, okuzsuz ve kadinsiz,
kaldilar dunyada bir baslarina
ceviz agaci ile Yunus.
Yalnizlik koydukca koydu Yunus’a.
El topraginda ter doker oldu.
Cevizi karanlikta kaybolur sanip
uyumaz beklerdi sabaha kadar.
Yalnizlik umrunda degil cevizin,
topragin icinde gider kokleri,
dallari yukardan Yunus’a bakar…

Cevizden konsol yaparlar,
topal Yunus ne ise yarar?

Zemheriler geldi barinamazsin.
Cevizden konsol yaparlar.
Gayri daha fazla surunemezsin.
Sat Yunus cevizini…

Yun yorgan degil bu sarinamazsin.
Cevizden konsol yaparlar.
Bir cansiz agactir yaranamazsin.
Sat Yunus cevizini…

Varlilar varsiza dokur mu kilim,
vay cevizin hali, vay benim halim…

Mekansiz kurda mekandi.
Cevizden konsol yaparlar.
Yari agac, yari insandi.
Sat Yunus cevizini…

Cenaze circiplak, kara uzandi.
Cevizden konsol yaparlar.
Kesildi dallari, dallar budandi.
Satti Yunus cevizini…

Varlilar varsiza dokur mu kilim,
vay cevizin hali, vay benim halim…

Sabahin sahibi vardir.
Gun daima bulutta kalmaz.
Herhal ilerdedir
yasanacak gunlerin
en guzelleri…
Simdilik
sohbetimizde kederi:
kesilip
satilmis
bir ceviz agacinin…

Nazım Hikmet

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir